[ نهى از شهره شدن در ميان ديگران ] وَ قَالَ عليه السلام : دَعُوا رَفْعَ أيْدِيكُمْ فِى الصَّلاةِ إلَّامَرَّةً وَاحِدَةً حِينَ تُفْتَحُ الصَّلاةُ ؛ فَإنَّ النَّاسَ قَدْ شَهَرُوكُمْ بِذلِكَ ، وَ اللَّهُ الْمُسْتَعَانُ ، وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إلَّابِاللَّهِ . و فرمود آن حضرت - صلوات اللَّه عليه - كه : دست‌ها را در نماز ، زياده از يك نوبت ، وقتى كه شروع در نماز مىكنيد ( يعنى در تكبيرات غيرِ تكبيرة الإحرام ) ، دست‌ها را برمداريد ؛ زيرا كه مخالفان ، دست برداشتن در حالت تكبير را علامت تشيّع مىدانند و شما را به اين معنى شهرت داده‌اند و به اين علامت ، به يكديگر مىشناسانند و خداى تعالى ، محلّ طلبيدن معاونت و مددكارى است . پس از او مدد بايد طلبيد ( در دفع شرّ ايشان يا در قيام به لوازم تقيّه كه از اعظمِ عبادات است ، و گرويدن از حال معصيت و قوّت بر طاعت يا خلاصى از شرّ دشمنان ) و قوّت بر دفع ايشان ، ميسّر نيست ، مگر به استعانت به خداى - عزَّ و جلَّ - . و بدان كه خلافى نيست ميانه عامّه و خاصّه در آن كه دست برداشتن در تكبيرة الإحرام ، مأمورٌ بِه است و در وجوب و استحبابش خلاف است و مشهور ميانهء علماى شيعه ، استحباب است و سيّد مرتضى رضى الله عنه قائل شده به آن كه در همه تكبيرات نماز ، دست برداشتن ، واجب است ، « 1 » و در باقى تكبيرات نماز ، مشهور ميانه علماى شيعه ، استحباب است . و از عامّه ، ابو حنيفه و ابراهيم نَخَعى و ثورى مىگويند كه : در غير تكبير احرام ، دست برداشتن ، جايز نيست و باقى عامّه ، سنّت مىدانند . و چون در زمان حضرت امام جعفر صادق عليه السلام ، سنيان در غير تكبيرة الإحرام ، دست بر نمىداشته‌اند ، لهذا امر فرموده به آن كه شيعيان از جهت تقيّه ، دست برندارند .

--> ( 1 ) . الإنتصار ، ص 147 .